Ik wil gewoon bezield mijn werk doen!

Niet die druk van de juiste keuze moeten maken!

Die zin sprak ik uit tijdens het individuele eindgesprek met Claire. En die zin heeft voor mij veel betekenis.

Ik heb het traject ‘bepaal jouw koers’ van Geneeskeuze gevolgd. Het was een investering voor een student, maar achteraf gezien vond ik het waard. Ik vond het fijn om te reflecteren op hoe ik in het leven sta, wat voor aspecten ik vanuit vroeger heb meegekregen, en hoe dat de persoon heeft gemaakt die ik op de dag van vandaag ben. Eigenlijk weer even goed in de spiegel kijken naar de persoon die ik naast geneeskundestudent ben. Daarnaast was het fijn om de druk af te gooien van het feit dat ik keuzes moet maken, maar door middel van creatieve oefeningen en trainingen verhelderen wat mijn kwaliteiten zijn, benoemen waar ik energie van krijg, en met dat profiel kijken in wat voor kader ik pas.

 

Even een ander licht…

Ik vond het erg prettig. Ik had eerder gesprekken met vrienden en mijn ouders die me hielpen, maar ik vond het fijn om even ander licht op dit proces te werpen. Het aspect van coaching is dat je er vanuit gaat dat je eigenlijk zelf wel een oplossing van je probleem weet, maar dat je coach door het stellen van de juiste vragen, je zelf met het antwoord op de vraag komt. En soms is het fijn om te merken dat iemand, door andere vragen te stellen dan je ouders of vrienden misschien zullen doen, net wat dieper door kan vragen. Daardoor zul je veel inzichten kunnen krijgen. En dat geeft rust bij het maken van keuzes.

Laat je niet overboord slaan door de stress in dit vak!

Ik vind geneeskunde een hele leerzame en bijzondere studie. Zeker de coschappen is een zeer unieke en leerzame fase. Het feit dat je de ene maand bevallingen begeleidt, en even later op de spoedeisende hulp rondloopt waar je ook vele situaties ziet, maakt het zeer dynamisch. Zo krijg je in een hele korte tijd vele kleuren van het spectrum van het leven te zien. Dit maakt het vak uitdagend en inspirerend. Het geeft me een goed gevoel dat ik hulp kan verlenen met mijn kennis die ik opgedaan heb. Ook vind ik het mooi dat mensen me vertrouwen in voor hen soms heftige situaties. Arts is een prachtig vak, maar je moet van tevoren wel goed kunnen zeilen om onbeschadigd de overkant te bereiken. De kunst is om niet overspoeld te worden door administratie, en je niet overboord laat slaan door de stress die het vak je geeft.

U heeft gisteren uw slecht nieuws gesprek gehad. Wilt u daarover praten? Wat gaat er nu in uw hoofd om?

Bij mij loop ik bij de studie geneeskunde vaak vast in het feit dat ik niet genoeg tijd heb voor het aspect wat ik ‘soul connection’ noem. Noem het zweverig, je mag het ook beschrijven als ‘de persoon achter de patiënt zien’. Niet mevrouw M uit 1950 met de labels: ‘voorgeschiedenis cholelithiasis waarvoor cholecystectomie’ en nu ‘probleem 1 stille icterus’ en ‘probleem 2 gewichtsverlies’. Er vaak geen tijd om de goede gesprekken te hebben waarvan ik weet dat daar een hulpvraag voor is. Ik wil ook een paar dagen na het slecht nieuws gesprek vragen kunnen stellen als ‘Wat gaat er door u heen nu u weet dat u binnen enkele maanden gaat overlijden? Wat wilt u nog beleven? Hoe gaan uw kinderen met het de situatie om? Kunnen jullie er als familie goed over praten?’. Als er dan tranen komen, maakt dat mij niet uit. Mensen zijn zo kwetsbaar, anderzijds zo puur als ze zich in dit soort heftige situaties bevinden. Het is toch menselijk als je gehoor geeft aan wat er in die situatie in iemand om gaat?

Ik wil mensen inspireren, en geïnspireerd worden door mijn werk als arts.

Anderzijds wil ik als de situatie het toestaat, een grapje kunnen maken op zijn tijd, en kunnen vragen hoe de zeilreis naar Engeland was van Peter. Ik wil mensen inspireren, en geïnspireerd worden door mijn werk als arts. Dat aspect zal maken dat ik op mijn 67e onbeschadigd aan wal stap, en misschien er nog voor kies om nog een stukje verder te zeilen.

Wat voor arts wil ik worden?

Ik wil gewoon bezield mijn werk doen! En niet als een zombie achter mijn pieper aanhollen. Ik heb nog geen antwoord op de vraag wat voor arts ik later ga worden. Dat was voor mij ook niet het doel van het traject. Ik ga nog mijn tropencoschap doen, en op basis daarvan ga ik beslissen of ik tropenarts wil worden of niet. Zo niet, dan heb ik in ieder geval wat bagage gekregen door het traject om een plan B op te stellen wat ik dan wél wil doen. Het is wel mogelijk om door dit traject, antwoord op je vraag te krijgen ‘Wat voor arts wil ik worden?’ of eigenlijk de vraag ‘Welke baan maakt mij gelukkig?’. Door middel van een eindgesprek is het traject heel persoonlijk.

Bedankt Claire en Heleen voor de prettige sfeer die jullie weten te creëren, en de grote cadeaus die jullie mij hebben gegeven: inzicht in de dingen die ik belangrijk vind in mijn leven, en ik ga bewaken dat ik deze aspecten kwijt kan in mijn baan, en daardoor zal ik een nóg betere arts worden!

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*